Goh wat ben ik hier lang niet geweest. Niet echt in ieder geval. Raar eigenlijk want een hele periode is juist dit de plek geweest waar ik alles kwijt kon. Al mijn verdriet, al mijn boosheid, onmacht en alle andere emoties waarmee ik werd overvallen en me geen raad wist. Eigenlijk is het een veilige haven waar ik met liefde aan terug denk al zal het allemaal niet allemaal leuk zijn om te lezen wat er staat geschreven. Weet het zelf eigenlijk niet eens, want niets van wat ik ooit schreef las ik zelf ooit terug. Het waren gedachten of emoties die ik vanuit mijn hoofd in de computer leek te zetten. Met hulp van mijn toetsenbord en vooral de hulp van lieve andere webloggers en vrienden kon ik relativeren, loslaten of verwerken. Uiteindelijk is mijn weblog en iedereen die daar kwam kijken en reageren een heel belangrijk deel geworden (wellicht het belangrijkste ) van mijn hele rouwproces. Dit weblog is mij lief en verdient het niet om zo aan de kant te worden gezet. Bovendien gaan mijn gedachten regelmatig langs alle lieve mensen die mij steunde en hielpen met liefde, kracht en wijsheid en in het bijzonder natuurlijk lieve Marius. Word denk ik weer tijd om weblog wat vaker te bezoeken.

Liefs

IK DENK JE HIER BIJ MIJ

Als ik weer wakker word in diepe nacht
en weer de droom de dag niet heeft verzacht.
Kijk ik in halfslaap stiekem toch opzij
en denk je hier bij mij.

Of als ik wakker word nat van paniek,
dat ik niet weet meer waar ik ben zo ziek.
Dan denk ik hoe het was, het was toen jij
en ik denk je hier bij mij.

Of in de auto urenlang alleen,
van mag geen naam/op weg naar nergens heen.
Dan weet ik dat ik uit x92t verleden leen, als ik jou denk bij mij.

Wie in bed stapt met beschadigd hart
geeft aan zx92n droom al snel een slechte start.
Maar soms drink ik mezelf zo schadevrij, dat ik jou denk bij mij.

En soms schrijf ik nog en bijna wat ik bedoel,
maar geen pen gevonden nog die woorden kent voor wat ik voel.
Wat ik het allerliefst in woorden zou, denk jij soms mij bij jou.

Ik heb dat jij en ik maar aangehouden.
Maakt jou het uit, weet dat je het nooit vertrouwde.
Maar ik heb jou niet nodig om van jou te houden.
Ik denk je hier bij mij. Ik denk je hier bij mij.
Ik denk je hier bij mij. Ik denk je hier bij mij.

Zo lig ik heerlijk mijn tuin te genieten van de zon en zo valt er een onrust over mij heen en neemt een gevoel van onvrede het over en kan ik niet anders dan achter de computer plaats nemen en gaan schrijven. Het is voor mij een perfecte manier geworden om de onrustige gedachten uit mijn hoofd te krijgen op het papier en het hierna los te laten.  De onrust zal alles te maken hebben met de psychotherapie waar ik na lang uitstellen aan ben begonnen.

De meeste mensen weten inmiddels wel dat ik eindelijk na lange tijd het contact met mijn stiefvader heb gebroken en dat ik daar ook wel degelijk hele goede redenen voor heb. 

Afgelopen Zondag was ik met mijn kids bij het graf van Des.  Mijn kleine stoere Toontje stond aan het graf van zijn vader en kon niet meer stoppen met huilen. Het enige wat ik kon doen samen met  Zus was hem troosten en omarmen. Toontje komt eigenlijk nooit bij het graf. Ik denk dat het inmiddels al ruim drie jaar geleden is dat hij er was. Hij hoeft ook niet van mij, want op dit moment kan ik het zelf eigenlijk ook niet opbrengen om naar het kerkhof te gaan. Voor hem is de reden duidelijk dat hij het nog te moeilijk vind om daar te komen, voor mij is een duidelijke reden hiervoor dat als ik het  graf bezoek van Des ik automatische naast het graf sta van mij zo geliefde  moeder. Als ik naar haar graf kijk word ik eigenlijk helemaal naar. Ik weet wat er speelt op dit moment.

Regelmatig zie ik mensen in en uit haar huis lopen die haar zo vreselijk hebben lastig gevallen toen ze op haar sterfbed lag. Er was zelfs een moment dat ze net uit het ziekenhuis kwam,  dood en dood ziek van de chemox92s , werd ze uitgescholden door dronken idioten die totaal geen respect en moraal in hun donder hebben.  De zogenaamde familie van mijn stiefvader. Negentien jaar is er geen contact geweest en toen ze hoorde dat mijn moeder op sterven lag dachten ze blijkbaar dat ze toen wel zwak genoeg was voor een aanval. Woest word ik nog steeds als ik hier aan terug denk. De zogenaamde kleinzoon die op dit moment overal loopt rond te vertellen een soort van familie van mijn kinderen te zijn, schold haar de huid vol. A sociaal en ongemanierd en zeker, zeer zeker geen bloedverwanten van mijn kinderen. Ik zou me diep schamen als dergelijke mensen tot mijn familie zouden behoren. De confrontatie met deze mensen is mijn probleem op dit moment. Al moet ik eerlijk zeggen dat door mijn lief een groot deel van alle ergernissen weg is omdat ik me door hem begrepen voel en omdat ik steeds meer om mij heen hoor dat het toch echt niet aan mij ligt. Mijn probleem is dat ik het gedrag van mijn stiefvader veel te lang als normaal heb beschouwd en die manier van leven en beleven afleren is lastiger dan om er mee om te gaan. Op dit moment hoor ik regelmatig  de herrie tot diep in de nacht. Dronken gasten die de hele boel op stelten zetten, mijn hemel wat verafschuwde mijn lieve, zorgzame maar vooral degelijke moeder dergelijk volk.  Het ergste is nog de wetenschap dat mijn moeder dit allemaal wist op haar sterfbed. Ze sprak haar bezorgdheid regelmatig uit, dit was de reden dat ze niet kon sterven. Haar grootste angst hield haar tot het laatste moment gevangen. Ik beloofde haar dat het allemaal wel goed zou komen. Toen kon ze het los laten. In mijn armen alleen in mijn aanwezigheid ging ze over van deze wereld naar die andere. De andere waren te laat, het was haar moment wat ik met haar mocht delen. De pijn verliet haar lichaam, haar zorgen uit haar ogen. Het was goed.

Dat ik mijn belofte aan haar niet kon houden wist ik eigenlijk toen al. Ik voel me daar niet schuldig over, want een ieder gaat wel of niet met respect verder in de gedachten van een overledene. Ik heb meer respect voor mijn moeder dan voor wie dan ook en ik zou nooit iets doen in dit leven waarvan ik wist dat ze daar heel verdriet om zou hebben. Daarvoor was ze te belangrijk voor mij en voor mijn kinderen. Waar ik me wel schuldig en machteloos over voel is dat ik mijn eigen zoon niet kan beschermen tegen de invloed van mijn stiefvader. Ik zie mijn zoon en haar zo vreselijk geliefde kleinzoon lijden onder de invloed van deze man en ik kan er niets tegen doen. Machteloos kijk ik toe hoe mijn kind gedrag ontwikkeld wat niet goed is met name voor hem zelf. Hij  denkt dat het normaal is om maling te hebben aan de regels die gelden binnen het gezin en dat door alles bij elkaar te liegen en te bedriegen normaal is om zijn zin te krijgen. Ik kan het mijn zoon niet eens kwalijk nemen. Hij is een jongen van 14 jaar die een voorbeeld krijgt van een volwassen man en hij gaat ervan uit dat het een goed voorbeeld is.   Gelukkig laten mijn andere twee kinderen wel degelijk de waarde zien van vertrouwen en respect en ik heb het idee dat langzaam maar zeker ook bij Danilo duidelijk word, dat dit de juiste manier is om een gezin bij elkaar te houden. Vertrouwen en respect dat is de basis van een liefdevolle en langdurige relatie.

In het woordenboek van mijn stiefvader komen deze woorden niet voor. Vertrouwen geef je niet door over je oudste zoon te praten alsof het een mislukkeling is in zijn leven. Liefde ontvang je niet als je altijd iedereen om je heen maar blijft kwetsen. Het contact is gelukkig verbroken,maar nu is het alleen nog zaak om de invloed van hem uit mijn gezin weg te houden en dat is nog een lastiger verhaal blijkbaar.  Op dit moment zit ik volop in de gesprekken met mijn psychiater en voor het eerst krijg ik het idee dat ik niet het onmogelijke vraag van mijzelf en van mijn kind. Voor het eerst krijg ik manieren aangereikt om eindelijk los te komen van verkeerd aangeleerd gedrag en uiten van emoties (of eigenlijk het niet uiten) . Het is een proces waarin ik vaak ook de confrontatie met mijn eigen zwakheden aan moet gaan en het is niet makkelijk. Gelukkig weet ik mij gesteund met de liefde van mijn kinderen, mijn lief, mijn vrienden, familie  en alle andere mensen waar ik een hele hechte band mee heb.  Voorlopig had ik afgelopen Zondag nog steeds een misselijkmakend gevoel toen ik aan het graf stond van mijn moeder. Het idee dat er iemand is die bloemen neerzet op haar graf zet op haar graf en zo onrespectvol omgaat met wie zijn was en voorbij gaat aan waar zij voor stond maakt mij echt woest.  Voorlopig ben ik er dus nog niet, ik moet leren loslaten en leren om te gaan met de irritaties die het mij soms in mijn dagelijkse leven lastig maken. Tot die tijd zal ik ook niet rustig het graf van zowel Des als mijn lieve Ma kunnen bezoeken, maar dat moment komt nog wel.

Zo lig ik heerlijk mijn tuin te genieten van de zon en zo valt er een onrust over mij heen en neemt een gevoel van onvrede het over en kan ik niet anders dan achter de computer plaats nemen en gaan schrijven. Het is voor mij een perfecte manier geworden om de onrustige gedachten uit mijn hoofd te krijgen op het papier en het hierna los te laten.  De onrust zal alles te maken hebben met de psychotherapie waar ik na lang uitstellen aan ben begonnen.

De meeste mensen weten inmiddels wel dat ik eindelijk na lange tijd het contact met mijn stiefvader heb gebroken en dat ik daar ook wel degelijk hele goede redenen voor heb. 

Afgelopen Zondag was ik met mijn kids bij het graf van Des.  Mijn kleine stoere Toontje stond aan het graf van zijn vader en kon niet meer stoppen met huilen. Het enige wat ik kon doen samen met  Zus was hem troosten en omarmen. Toontje komt eigenlijk nooit bij het graf. Ik denk dat het inmiddels al ruim drie jaar geleden is dat hij er was. Hij hoeft ook niet van mij, want op dit moment kan ik het zelf eigenlijk ook niet opbrengen om naar het kerkhof te gaan. Voor hem is de reden duidelijk dat hij het nog te moeilijk vind om daar te komen, voor mij is een duidelijke reden hiervoor dat als ik het  graf bezoek van Des ik automatische naast het graf sta van mij zo geliefde  moeder. Als ik naar haar graf kijk word ik eigenlijk helemaal naar. Ik weet wat er speelt op dit moment.

Regelmatig zie ik mensen in en uit haar huis lopen die haar zo vreselijk hebben lastig gevallen toen ze op haar sterfbed lag. Er was zelfs een moment dat ze net uit het ziekenhuis kwam,  dood en dood ziek van de chemox92s , werd ze uitgescholden door dronken idioten die totaal geen respect en moraal in hun donder hebben.  De zogenaamde familie van mijn stiefvader. Negentien jaar is er geen contact geweest en toen ze hoorde dat mijn moeder op sterven lag dachten ze blijkbaar dat ze toen wel zwak genoeg was voor een aanval. Woest word ik nog steeds als ik hier aan terug denk. De zogenaamde kleinzoon die op dit moment overal loopt rond te vertellen een soort van familie van mijn kinderen te zijn, schold haar de huid vol. A sociaal en ongemanierd en zeker, zeer zeker geen bloedverwanten van mijn kinderen. Ik zou me diep schamen als dergelijke mensen tot mijn familie zouden behoren. De confrontatie met deze mensen is mijn probleem op dit moment. Al moet ik eerlijk zeggen dat door mijn lief een groot deel van alle ergernissen weg is omdat ik me door hem begrepen voel en omdat ik steeds meer om mij heen hoor dat het toch echt niet aan mij ligt. Mijn probleem is dat ik het gedrag van mijn stiefvader veel te lang als normaal heb beschouwd en die manier van leven en beleven afleren is lastiger dan om er mee om te gaan. Op dit moment hoor ik regelmatig  de herrie tot diep in de nacht. Dronken gasten die de hele boel op stelten zetten, mijn hemel wat verafschuwde mijn lieve, zorgzame maar vooral degelijke moeder dergelijk volk.  Het ergste is nog de wetenschap dat mijn moeder dit allemaal wist op haar sterfbed. Ze sprak haar bezorgdheid regelmatig uit, dit was de reden dat ze niet kon sterven. Haar grootste angst hield haar tot het laatste moment gevangen. Ik beloofde haar dat het allemaal wel goed zou komen. Toen kon ze het los laten. In mijn armen alleen in mijn aanwezigheid ging ze over van deze wereld naar die andere. De andere waren te laat, het was haar moment wat ik met haar mocht delen. De pijn verliet haar lichaam, haar zorgen uit haar ogen. Het was goed.

Dat ik mijn belofte aan haar niet kon houden wist ik eigenlijk toen al. Ik voel me daar niet schuldig over, want een ieder gaat wel of niet met respect verder in de gedachten van een overledene. Ik heb meer respect voor mijn moeder dan voor wie dan ook en ik zou nooit iets doen in dit leven waarvan ik wist dat ze daar heel verdriet om zou hebben. Daarvoor was ze te belangrijk voor mij en voor mijn kinderen. Waar ik me wel schuldig en machteloos over voel is dat ik mijn eigen zoon niet kan beschermen tegen de invloed van mijn stiefvader. Ik zie mijn zoon en haar zo vreselijk geliefde kleinzoon lijden onder de invloed van deze man en ik kan er niets tegen doen. Machteloos kijk ik toe hoe mijn kind gedrag ontwikkeld wat niet goed is met name voor hem zelf. Hij  denkt dat het normaal is om maling te hebben aan de regels die gelden binnen het gezin en dat door alles bij elkaar te liegen en te bedriegen normaal is om zijn zin te krijgen. Ik kan het mijn zoon niet eens kwalijk nemen. Hij is een jongen van 14 jaar die een voorbeeld krijgt van een volwassen man en hij gaat ervan uit dat het een goed voorbeeld is.   Gelukkig laten mijn andere twee kinderen wel degelijk de waarde zien van vertrouwen en respect en ik heb het idee dat langzaam maar zeker ook bij Danilo duidelijk word, dat dit de juiste manier is om een gezin bij elkaar te houden. Vertrouwen en respect dat is de basis van een liefdevolle en langdurige relatie.

In het woordenboek van mijn stiefvader komen deze woorden niet voor. Vertrouwen geef je niet door over je oudste zoon te praten alsof het een mislukkeling is in zijn leven. Liefde ontvang je niet als je altijd iedereen om je heen maar blijft kwetsen. Het contact is gelukkig verbroken,maar nu is het alleen nog zaak om de invloed van hem uit mijn gezin weg te houden en dat is nog een lastiger verhaal blijkbaar.  Op dit moment zit ik volop in de gesprekken met mijn psychiater en voor het eerst krijg ik het idee dat ik niet het onmogelijke vraag van mijzelf en van mijn kind. Voor het eerst krijg ik manieren aangereikt om eindelijk los te komen van verkeerd aangeleerd gedrag en uiten van emoties (of eigenlijk het niet uiten) . Het is een proces waarin ik vaak ook de confrontatie met mijn eigen zwakheden aan moet gaan en het is niet makkelijk. Gelukkig weet ik mij gesteund met de liefde van mijn kinderen, mijn lief, mijn vrienden, familie  en alle andere mensen waar ik een hele hechte band mee heb.  Voorlopig had ik afgelopen Zondag nog steeds een misselijkmakend gevoel toen ik aan het graf stond van mijn moeder. Het idee dat er iemand is die bloemen neerzet op haar graf zet op haar graf en zo onrespectvol omgaat met wie zijn was en voorbij gaat aan waar zij voor stond maakt mij echt woest.  Voorlopig ben ik er dus nog niet, ik moet leren loslaten en leren om te gaan met de irritaties die het mij soms in mijn dagelijkse leven lastig maken. Tot die tijd zal ik ook niet rustig het graf van zowel Des als mijn lieve Ma kunnen bezoeken, maar dat moment komt nog wel.

<!– /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;}@font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}.MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;}@page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:70.85pt 70.85pt 70.85pt 70.85pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Pesten

Heel toevallig kwamik gisteren weer eens een topic tegen over pesten. Deze topic ging over hetfilmpje dat in de media verscheen over die jongen die gefilmd werd door twee pesters die happy slapping gebruikte tegen hem. Hier gaan dus echt mijnnekharen van overeind staan. Ik weet dat het gebeurd en het zou niet in demedia moeten komen, maar aan de andere kant is dit misschien wel nodig omNederland een keer goed wakker te schudden. Je ziet in het filmpje dat hetslachtoffer huilt en in elkaar duikt van angst. Ondertussen filmen de dadersalles lachend en poseren ze ook nog eens doodleuk voor de camera. Zelf heb ikbinnen mijn eigen gezin te maken gehad met beide kanten. Gehad want het is inbeide gevallen ook weer gestopt. Danilo die jarenlang is gepest omdat hijdanst.  Ik heb me op die momenten somsbehoorlijk machteloos gevoeld. Geestelijke pesterijen deden hem niet zoveel.Mentaal was hij als klein jongentje in groep 5 al sterk genoeg om zich daartegen te verweren. Echter als je niet te raken bent en geen aandacht schenkthieraan zoeken pesters een ander grens op. Regelmatig confronteerde ze Danilomet de dood van zijn vader, waardoor de vlam bij hem echt in de pan sloeg.Hierna volgde de fysieke confrontaties. Het was een behoorlijke heftige periodedie we gelukkig redelijk goed hebben kunnen afsluiten. Danilo heb ik geleerd om naar de toekomst tekijken, zijn doel niet uit het oog te verliezen en te vechten voor zijn plekjeop deze wereld. Laat maar zien wat je kan, laat maar zien wie je bent en laatze maar lachen. Jou tijd komt nog wel. Heel lastig voor een kind om hier in teblijven geloven als je keer op keer, dag in dag uit geconfronteerd word metpestgedrag. Hij heeft zich er echter door heen geslagen en heeft zijn droomnooit los gelaten. Hij is nu dertien, zit op de dansopleiding waar hij graagnaar toe wilde, heeft een onderscheiding gekregen als held van Purmerend en iseigenlijk alleen nog maar omringt met leuke vrienden, haalt goede cijfers engeniet zichtbaar van alles wat er gebeurd op dit moment in zijn leven. In dethuissituatie is dit oa goed te merken. Hij is rustiger, ontspant zich veelmeer.

Tonino die zelf pest gedrag vertoond naar andere kinderen. Begingroep zeven werd Tonino zelf regelmatig slachtoffer van pesters. Hij moetgedacht hebben, dat gaat mij niet gebeuren ik draai de rollen wel om. Ik heb meontzettend vaak afgevraagd hoe het kan dat Tonino na alle voorbeelden die hijhad van zijn broer zelf ging pesten. Dat hij zich verweerde tegenpestgedrag vind ik prima, maar dat hijvervolgens zelf ging pesten daar begreep ik gewoon helemaal niets van. Ik konmijn oren dan ook echt niet geloven, maar het was wel zo. Wat kan je dan doen? Je kan hem devoorbeelden nogmaals voorhouden, je kan hem je afkeuring laten merken, je kanhem straffen en beperken in zijn vrijheid. Je kan spiegelen en je kan praten, praten en nog eens praten Thuishoudenvan voetbal, schorsen van school.  Wat weniet allemaal voor maatregelen hebben genomen weet ik niet, maar het zijn erontzettend veel geweest. Natuurlijk heb ik Tonino ook opgegeven voor de SOVAcursus in overleg met school. De SOVA cursus brengt namelijk pesters en gepestekinderen bij elkaar om van elkaar  teleren en net zoals dat voor Danilo heel veel duidelijkheid en inzicht heeftgebracht, hoop ik dat dit voor Tonino ook werkt maar dan andersom. Het is niet cool om te pesten, je bent pasecht stoer als je het opneemt voor je medemens.  Toen Danilo werd voorgedragen als held vanPurmerend en hij ook de andere voorbeelden zag van kinderen die iets goedhebben gedaan voor hun medemens is er wel een knop omgegaan. Inmiddels is ditpestgedrag  gestopt. Wij in ons gezingaan zo niet met andere mensen om. Dat is een manier van leven waarvan ik wildat mijn kinderen dat toepassen in hun eigen leven.  Het blijven natuurlijk wel kinderen enconflicten zullen er altijd zijn, maar pesten vind ik echt niet kunnen.

Het word tijd dat mensen in Nederland eens wakker worden,dat ze zich realiseren wat de gevolgen zijn van pestgedrag en zich bewustworden van het feit dat je als mens (volwassenen en kinderen) hier wel degelijkiets tegen kan doen. Kijk niet altijd de andere kant op, ook al is het pestende kind je eigen kind,pestend gedrag kan en mag nooit worden goedgekeurd. Maak kinderen bewust van deschade die ze aanrichten en leer ze op te komen voor onrecht. Het is nietaltijd makkelijk zeker niet in deze maatschappij waarin iedereen meer langs danmet elkaar leeft, maar het is wel de moeite waard er al je energie in testeken. 

<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sH-8N4o67Os&hl=nl&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/sH-8N4o67Os&hl=nl&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>

De herfstvakantie zit er alweer ruim twee weken op. Een week is veel te kort zeg ik dan altijd maar. Wat hebben wij een heerlijke week gehad. Het was prachtig weer en het was gewoon heerlijk om lekker te wandelen in de bossen met de kinderen. Ik denk echter dat het bezoek aan Gilze het ook dit keer weer vind van alle leuke dagen. De laatste dag van de vakantie gingen we natuurlijk zoals nog voor de winter even langs bij de familie Koet. De kinderen vinden het altijd leuk om iedereen weer even te zien. De kleintjes knuffelen, eten geven, spelen met de blokken en de poppen. Heerlijk vinden ze dat. Eefje had speciaal voor ons bezoek een speciale Eefje appeltaart gebakken. Wat was die heerlijk. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik helemaal niet van taart hou. Helemaal niet, maar deze appeltaart, die was gewoon zo vreselijk lekker dat ik twee flinke stukken nam. Heerlijk gewoon. Opa en Oma namen ons na een heerlijke dag waar we iedereen weer even hadden gezien mee om te eten. Wat een verassing was dat en wat een indruk heeft dit heerlijke etentje gemaakt op ze. Die dag aten de kinderen en ik de grootste hamburger die we ooit hadden gezien.

Hoewel Sereen altijd vrij lastig is met eten en ze eigenlijk helemaal niet zo heel veel eet had ze deze megahamburger bijna helemaal op. Ze vond het heerlijk.

De vakantie alweer voorbij, maar alle energie die ze hebben opgedaan kunnen ze weer even vooruit. Sereentje verteld nog dagelijks over de Mega Hamburger. Die heeft toch echt wel ontzettend veel indruk gemaakt.  Nieuwe herinneringen vullen het leven van mijn hartjes. Wat hebben we weer een paar heerlijke dagen gehad.

Liefs

Continue reading →

Net terug van de informatie avond omtrent het vreedzame school project. Mijn hoofd zit nog vol en ik ben nog enthousiaster dan ik al was. Wat geweldig om te zien welke kant school is ingeslagen. Wat geweldig om te zien dat school onze kinderen gaat sturen in positieve gerichte communicatie, positieve omgangsvormen en oplossingsgerichte mogelijkheden. Wat hebben we ontzettend veel informatie gekregen en wat was de sfeer goed. De avond begon met een inleiding van Menno. Als ik het goed begrepen (onthouden) heb is Menno de persoon die de leerkrachten begeleid tijdens de trainingen.  Benadrukt werd meerdere malen dat de Ploegschaar geen probleemschool is. Ik ben het daar wel mee eens. Zeker na het zien van de filmpjes en praktijkervaringen van andere scholen denk ik dat wij onze handen mogen dicht knijpen met het feit dat school nu al in dit project is gestapt en niet heeft gewacht tot de situatie zo uit de hand is gelopen als we zagen op de getoonde DVD. Heel erg leuk vond ik de opdracht die we kregen. Een lijst met  een aantal vragen die we konden stellen aan de andere aanwezige. Ouders, leerkrachten dat maakte verder niet uit. Doel was om met elkaar in gesprek te komen en meer te weten te komen over de ander. Wat een verbazingwekende resultaten dat kan hebben heb ik zeer zeker ondervonden. In het kleine kwartiertje dat ik sprak met Bart Lommers de leerkracht van mijn oudste zoon vorig jaar, werd er voor mij direct een hele andere kant zichtbaar van de persoon achter de functie. Ik vroeg Bart of hij vroeger een favoriete leerkracht had (xe9xe9n van de vragen om het lijstje) Door zijn verhaal en door zijn manier van vertellen (ik wist natuurlijk allang dat hij dat goed kon van Danilo) werd mij ineens duidelijk dat zijn verleden een behoorlijke invloed heeft gehad op de persoon die hij  nu is. Ik herkende toch wel een aantal dingen die hij positief heeft toegevoegd aan zijn eigen manier van leven. Duidelijk word dan direct eigenlijk hoe belangrijk de invloed is van je omgeving in de persoon die je later zelf word. Zijn wedervraag aan mij was. Ben jij ongeduldig. Raar dat toch iedereen mij die vraag stelde. Nee zei ik hem. Ik heb weinig geduld. Ik ben heb gewoon geen zin om alles altijd maar tien keer te moeten herhalen voordat het een keer word opgepikt. Ik ben er dan al heel snel klaar mee. Drie keer waarschuwen vind ik vaak al vervelend, maar nog meer daar kan ik zeer slecht mee omgaan. Beetje slechte eigenschap van mij maar ik kan er nou eenmaal niet zo goed tegen als ik alles elke keer maar weer moet herhalen. Bart maakte mij duidelijk dat ik bij hem wel heel geduldig overkwam. In weliswaar een totaal andere situatie, maar dat ik dus ook best wel heel geduldig kan zijn. Ik was toch wel even in de war, want ik had het eigenlijk nog nooit zo bekeken. Door zijn positieve benadering moest ik ineens gaan nadenken over mijn eigen denkbeeld dat ik van mezelf had. Hmm zei ik, er zijn inderdaad ook wel andere situaties waarin ik wel weer heel veel geduld heb. Het is maar net om welke situatie het gaat. Soms is het dus ook best wel eens fijn om positief benaderd te worden zodat je zelfbeeld positief kan bijstellen in plaats van negatief. Door met andere te communiceren leer je dus ook jezelf beter kennen. Ontzettend fijn om te zien dat het hele vreedzame school project ook zoveel duidelijk maakt bij mij als ouder. Wat ben ik blij dat wij de kans krijgen om te leren, om te groeien, om op die manier ook onze kinderen te kunnen begeleiden.  Communicatie is de sleutel tot alles dat is wel duidelijk. Praten, praten, praten.  Emoties benoemen en leren wat ze inhouden, leren de emoties die je voelt uit te spreken, leren om de emoties van andere te herkennen, leren om aan te geven dat je een rustpauze nodig heb dus leren om je bewust te worden van je eigen gevoel en emoties en dit ook duidelijk te maken aan anderen zodat die ook weten wat je voelt en hoe je iets ervaart. Leren om verantwoordelijkheid te nemen voor jezelf, maar ook voor anderen. Leren om te bemiddelen in conflicten die er dreigen te onstaan of die er ontstaan zijn. Heftig voor ons als ouders omdat wij dus echt heel direct worden geconfronteerd met onze eigen beperkingen en dat wij dus eigenlijk eens goed naar onszelf moeten kijken. Het denkbeeld komt ook gelijk bij mij op dat er straks kinderen zijn die hun ouders gaan uitleggen dat er dus wel degelijk een andere manier is om de dingen op te lossen of tot een gezamenlijk doel te komen. Ouders die nu niet actief meegaan en meeleren komen er uiteindelijk toch niet onderuit. Ze worden hoe dan ook straks geconfronteerd met een kind dat positief in het leven staan en positief en oplossingsgericht handelt. Het is een ontzettende fijne gedachte dat de toekomst gaat veranderen. Want dat gaat er wel gebeuren. Van een vreedzame school naar een vreedzame wijk, naar een vreedzame wereld. Onze kinderen zijn de toekomst. Onze kinderen gaan straks bepalen hoe het klimaat is en onze kinderen gaan er straks voor zorgen dat wij allen samenleven op een vreedzame planeet. Hopelijk gaan er nog heel van dit soort avonden georganiseerd worden, want ik wil graag met mijn kinderen groeien, leren ontwikkelen. Mogen de ouders die geweest zijn in staat zijn zoveel mogelijk andere ouders enthousiast te krijgen. Met zijn allen is de weg korter en gaat het veel sneller. Ik ben ongetwijfeld nog heel veel vergeten op te schrijven. Zoveel stof kan ik niet allemaal onthouden realiseer ik mij. Herhaling is dus naar mijn idee zeer wenselijk.

Vanochtend starte de hele school van de kinderen met een gezamelijk ontbijt in de klas. Wat kan ik zeggen het was geweldig. Zelf was ik als samen met Bianca aanwezig als hulpmoeders. Rob was zo lief geweest om extra eitjes, crackers, en onder andere ontbijtkoek mee te brengen. Dat was maar goed ook, want deze kinderen hadden trek en aten maar door en door.

In kleine groepjes liepen de kinderen zelf langs de tafels en pakte vervolgens zelf wat ze lekker vonden. Het aanbod was lekker uitgebreid en lekker gezond. Volgens mij hebben alle kinderen van alles wat gegeten. Ze wilde echt alles proeven. De sfeer in de klas was geweldig. Wat genoten de kinderen van het gezamelijke ontbijt en wat hebben wij genoten van de kinderen. Hierbij de foto’s. Kijk en geniet.

Liefs

Even kort toch nog even terug komen op het verhaal van vorige week. Ik heb na meerdere gesprekken met de wijkagent besloten om de aangifte toch maar door te zetten. De mogelijkheden van school zijn gewoon te beperkt en misschien is dat maar goed ook. Het  hoort ook niet op school, belachelijk dat ze er xfcberhaupt mee geconfronteerd worden. Wat het vervolg zal zijn moeten we gewoon afwachten. In ieder geval zijn er voldoende getuigen om de zaak bewijsbaar te maken.  In ieder geval kan ik het nu loslaten en dat is maar goed ook want het leven is veel te leuk om te blijven stilstaan bij de negatieve dingen die gebeuren.

Afgelopen vrijdag werd ik uitgenodigd om de naar het World Fashion Center te gaan. Ontzettend leuk, maar hieraan vooraf gaat wel een heel leuk verhaal wat ik nog niet eerder heb verteld. De jongens hebben afgelopen zomervakantie meegelopen in een modeshow voor de surfmerken Reefe, Ripcurl, billabong. Helaas zijn alle foto’s verloren gegaan (het is mij nog niet gelukt om ze van de kaart af te krijgen in ieder geval) maar wat vonden ze het leuk. Boukje vond het een leuke opdracht voor Danilo en omdat ze ook kleinere maten hadden vroeg ze mij of Toontje het ook leuk zou vinden. Ja hoor mam, zei hij. Leuk!!!! Dus wij die zaterdag op naar Scheveningen. Toontje werd stiller en stiller in de auto. Acteren voor de camera en fotografie is wel iets heel anders had Danilo hem al verteld. Straks staan daar een heleboel mensen en moet je op een catwalk heen en weer lopen. In Scheveningen aangekomen werden we vriendelijk ontvangen door iedereen. Boukje zelf was druk, heel druk, maar ondanks dat nam ze wel de tijd om de kinderen goed voor te bereiden. Ze stelde Toontje gerust, omdat de spanning ondertussen echt van zijn gezicht was af te lezen. Zo dacht ik, ik weet niet of dit wel zo een verstandige keus is geweest. Ik bedoel, Toontje is nou niet echt een jongen die zich vreselijk druk maakt en geen uitdagingen uit de weg gaat, maar het aanblik van al die prachtige vrouwen en die vreselijk stoere mannen (wat wel een eyeopener was voor hem, vooral stoere mannen lopen shows) deed hem stiller en stiller worden. Boukje was lief voor hem. Ze vertelde hem dat zenuwen heel  normaal waren bij een opdracht als deze en vertelde hem vervolgens over haar eigen ervaringen die ze in de loop van de jaren had opgedaan, met dansshows in de Arena. Ze vertelde hem dat alle modellen last hadden van zenuwen en als hij het echt niet zou durven hij echt niet zou hoeven. De druk viel weg bij Toontje. Hij voelde zich echt begrepen en zoals altijd bemoei ik me niet met dit soort gesprekken. Ik zag dat hij meer ontspande en even later zei hij tegen mij. Mam ik vind het toch wel een beetje eng, waarop Danilo zei kom op man, het is gewoon vooral heel erg leuk. Nou en leuk werd het zeker. Wat was het geweldig om mijn jongens daar op die catwalk voorbij te zien komen in de nieuwste lijnen van deze kledingsmerken. Wat deden ze het goed en wat zagen ze er geweldig uit tussen die al die andere professionele modellen. Wat was het een gave show. Boukje had de jongens toegezegd dat ze de kleding die ze die avond showden zouden krijgen en afgelopen vrijdag mocht ik de setjes dus gaan ophalen. Samen met Bianca ging ik heen en we werden hartelijk ontvangen door Boukje. Wat had ze haar best gedaan en wat was het een leuke avond. Mijn jongens waren zo blij met stoere kleding die ik voor ze had meegekregen. Hier hadden ze echt naar uitgekeken. Lieve Boukje nogmaals bedankt voor de vreselijk leuke ervaring, voor de goede verzorging van de jongens, voor de aandacht die je voor ze had, voor begeleiding maar natuurlijk vooral voor het avontuur dat ze nu weer mochten beleven. Met veel plezier hebben ze meegewerkt

Liefs